Verwondering

  

Werk en rust of rust en werk?

 

Ook verschenen in het blad van de Oud-Katholieke vrouwenbond.

Ik ben even vergeten welk woord het eerst genoemd werd op het moment dat ik gevraagd werd een stukje hierover te schrijven. Volgens mij maakt de volgorde niet echt uit.

Werken we om te rusten? Hebben we rust nodig na het werk of om weer te kunnen werken? Is het onlosmakelijk verbonden? Ervaren we nog wel rust in deze hectische tijd? Vragen die onmiddellijk in mij op komen.

Rust is zeer belangrijk. Ervaren we niet met een zekere regelmaat momenten van rust komt stress om de hoek kijken. Mijn idee is dat we spontaan nauwelijks momenten van rust ervaren simpelweg omdat we niet de tijd nemen om deze te voelen.

Daar komt werk weer om de hoek kijken. Misschien moeten we eraan werken om momenten van rust te beleven.

Denk alleen maar aan het gevoel van voldoening wanneer een taak tot een goed einde is gebracht. Voldoening kan leiden tot rust. Voorwaarde blijft wel dat we ons moeten toestaan om deze rust te voelen.

Een dergelijk moment doet zich voor tijdens de eucharistieviering. De voorbeden worden vaak afgesloten met een stil gebed. De lengte van dit moment bepaalt de rust. Let maar eens op. In het begin hoort u nog het nodige "gerommel", na enige tijd daalt dan een weldadige stilte neer. Dit is het moment waarop we rust kunnen ervaren. Luisteren naar deze stilte is voor mij een gebed op zich.

Opperste rust bereikte ik op het moment dat ik midden in de overweldigende natuur van Noorwegen, zittend op een steen, kon kijken naar de gletsjers en de eeuwige sneeuw op de Jotunheim (een gebergte in centraal Noorwegen). Dat gevoel van rust was niet direct merkbaar. Eerst was er een gevoel van verwondering. Verwondering over de natuur. Over de grootsheid en de woestheid ervan. Ik wist niet waar ik kijken moest. Alles even mooi. De wens kwam in mij op om het gebied in te lopen. Het was alsof de berg mij riep. Op zich was dat een nogal beangstigend gevoel. Op het moment dat ik deze overweldigende natuur koppelde aan het goddelijke ervoer ik een weldadige rust en vooral berusting. Zo ervaar ik God in de grootst mogelijke betekenis in deze rust maar ook in het stil gebed.

Nina Ouwens

 

Oud-katholieke parochie H. Nicolaas & Maria Magdalena Krommenie